Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/21227 K.2021/1893

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Turgutlu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/05/2001 tarih 2001/251 Esas 2001/653 Karar sayılı ilamın kesinleşmesinden sonra Turgutlu Cumhuriyet Başsavcılığınca 5237 sayılı Kanun’a göre uyarlama kararı verilmesi talep edildiğinden dosyanın yeniden ele alınarak duruşma açılmak suretiyle karar verildiği ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un “Lehe hükümlerin uygulanmasında usul” kenar başlıklı 9. maddesinin 4. fıkrasında yer alan.

“Kesin hükümle sonuçlanmış olan davalarda, sonradan yürürlüğe giren bir kanunla ilgili olarak lehe hükmün belirlenmesi ve uygulanması amacıyla yapılan yargılama bakımından dava zamanaşımına ilişkin hükümler uygulanmaz.” şeklindeki düzenleme karşısında, mahkemece lehe kanun hükümlerinin değerlendirilmesi sırasında, kesinleşmiş mahkûmiyet kararına ilişkin davanın, dava zamanaşımı sebebiyle düşürülmesine karar verilemeyeceği dikkate alındığında tebliğnamenin düşme düşüncesine iştirak edilmemiştir.

1-Hükümlünün eylemine uyan 765 sayılı TCK'nun 492/1, 62, 523, 59 maddeleriyle hükümden sonra 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nun aynı suça uyan 142/1-b, 143, 62; 116/2-4, 62, 151, 62 maddeleri uyarınca her iki Yasa'ya göre karşılaştırma yapılarak uygulama yapılması zorunluluğu,

2-5252 sayılı Yasa'nın 9/3. maddesi uyarınca, hükümlü yararına olan hüküm, 765 sayılı ve 5237 sayılı Yasa'ların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı ve her iki yasaya göre, uygulanan yasa maddeleriyle, verilmesi gereken cezalar denetime olanak sağlayacak şekilde ayrı ayrı saptanıp, sonuç cezalar karşılaştırılarak, hükümlü yararına olan yasanın belirlenip hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde eksik ve denetime olanak vermeyecek biçimde uygulama yapılması,