Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/22004 K.2021/9759

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın 19/01/2016 tarihli dilekçesinde temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde de bulunduğunun anlaşılmasına, eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olmasına göre, mahkemenin 25/02/2016 tarihli ek kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Yokluğunda verilen kararın, sanığın kovuşturma aşamasında yakalama ile alınan ifadesinde bildirdiği adrese çıkartılan tebligatın tebliğ edilememesi üzerine iade olduğu, daha sonra MERNİS adresine çıkarılan tebligatın muhatap yanında çalışanına 03/12/2015 tarihinde tebliğ edildiği, sanığın 19/01/2016 tarihli dilekçesi ile bir haftalık temyiz süresi geçtikten sonra kararı temyiz ettiği anlaşılmakla; sanığın temyiz isteminin ve yerinde görülmeyen eski hale getirme isteminin 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 18/05/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.