Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/22148 K.2021/98

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk için; mahkemenin 30.08.2004 tarihinde işlenen suç için 16.03.2010 tarihinde 5271 sayılı CMK'nın 231/6-son cümlesi hükmü uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verdiği ve bu kararın 20.05.2010 tarihinde kesinleştiği, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın kesinleşmesinden itibaren ve denetim süresi içinde işlenen kasıtlı suçtan dolayı verilen ve 04/05/2015 tarihinde kesinleşen mahkumiyet hükmü nedeniyle 06/10/2015 tarihinde hükmün açıklandığı; böylelikle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 20.05.2010 ila deneme süresi içinde ikinci suçu işlediği 19/06/2012 tarihleri arasında dava zamanaşımının durduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Suç tarihinde 15-18 yaş grubu arasında bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan ve 765 sayılı TCK'nın 493/1-son, 55/3, 102/4, 104/2. maddelerine göre, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın aynı suça uyan 142/1-b, 31/3, 66/1-e, 67/4. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu, anılan Yasa'nın 7/2, 5252 sayılı Yasa'nın 9/3.maddeleri ışığında, zamanaşımı bakımından 5237 sayılı Yasa hükümlerinin suça sürüklenen çocuk yararına olması ve 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e, 66/2 maddesinde öngörülen 5 yıl 4 aylık zamanaşımının ilk mahkumiyet karar tarihi olan 06.09.2005 ile son mahkumiyet kararının verildiği 06.10.2015 tarihi arasında geçmiş bulunması,