Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/22180 K.2021/1839

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın yokluğunda açıklanan kararın, sanığın 14/07/2011 tarihli ifadesinde bildirdiği aynı zamanda MERNİS adresi de olan bilinen en son adresine, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21. maddesine göre 29/11/2011 tarihinde tebliğ edildiği, sanığın 16/07/2014 tarihli dilekçesi ile kararın yokluğunda verildiğini, kararın yüzüne açıklanmadığını ve tebliğ edilmediğini, infazın durdurulması, yeniden yargılanmak ve kararı temyiz etmek istediğini bildirerek kararı temyiz ettiği, dilekçe içeriğinde eski hale getirme talebinin bulunmadığı,

mahkemesince yapılan inceleme neticesinde, 06/08/2014 tarihli ek karar ile sanığın talebinin yargılanmanın yenilenmesi talebi olarak kabulü ile talebin reddine karar verildiği, daha sonra sanığın 08/01/2020 tarihli dilekçesi ile temyiz hakkının geri verilmesini talep ettiği, mahkemesince 14/01/2020 tarihli ek karar ile 29/11/2011 tarihinde yapılan tebligatın, doğrudan 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2 maddesi gereğince mernis adresine çıkarıldığı ve muhtara teslim edildiği, yapılan tebligatın bu nedenle usulsüz olduğunun kabulü ile dosyanın incelenmek üzeri Yargıtay’a gönderilmesine karar verildiği anlaşılmıştır.

İstanbul Anadolu 12. Asliye Ceza Mahkemesi 01/11/2011 tarihli kararı, sanığın doğrudan MERNİS adresine 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereğince, 29/11/2011 günü tebliğ edilerek kesinleştirilmiş ise de, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. madde ve fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat

ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (“Bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres”) esas alınarak, 7201 sayılı Kanun'un 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek,

merci tarafından tebligata 7201 sayılı Kanun'un 23/1-8 ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin, sanığın aynı zamanda MERNİS adresi de olan bilinen en son adresine, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre tebligat yapılmadan,

doğrudan MERNİS ibaresi ile aynı adrese 7201 sayılı Kanun'un 21/2. maddesine göre yapılan gerekçeli karar tebliği usulsüz olduğundan, öğrenme üzerine gerçekleşen temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığın, Üsküdar LCW mağazasına müşteri gibi girip 24,90 TL. değerindeki bir tişörtü alarak deneme kabininde alarmını söküp üzerine giyerek mağazadan çıktığı durumu fark eden müştekinin hemen polise haber vererek sanığın gittiği yönü ve bulunduğu caddeyi söyleyerek yakalanmasını sağladığının anlaşılması karşısında; sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b maddesine göre hesaplanan 8 yıllık asli zamanaşımı süresinin 01/11/2011 olan karar tarihinden, inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,