Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/23320 K.2021/9189

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın adli sicil kaydının incelenmesinde tekerrüre esas en ağır ilam niteliğinde olan İstanbul Anadolu 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/100 Esas ve 2011/526 Karar 30/06/2014 kesinleşme tarihli sayılı TCK'nın 149.maddesi uyarınca verilmiş 4 yıl 2 ay hapis cezası bulunmasına rağmen sanık hakkında TCK'nın 58.maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15/04/2020 gün ve 31100 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 10.maddesi ile TCK'nın 53.maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Ancak;

Sanığın Turkcell iletişim bayii içerisinden suça konu cep telefonlarını çaldığı tespit edilmesine rağmen hakkında suç tarihi itibarıyla TCK'nın 142/2-h maddesi uyarınca ceza verilmesi gerekirken TCK'nın 141/1 maddesi uyarınca hüküm kurulması,

Kabule göre;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumlarının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,