Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/23471 K.2021/11413

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: 1-Sanık hakkında mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükmün incelenmesinde; Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 2-Sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hükmün incelenmesinde;

09/05/2014 tarihli görgü tespit tutanağına göre; hırsızlığın meydana geldiği yerin eski metruk bir bina olduğu, kapılarının olmadığı, tüm camlarının kırık olduğunun belirtmesi karşısında sanığın bina vasfında olmayan yerin çatısındaki saçları sökmesi şeklindeki eyleminin TCK’nın 141/1 maddesi kapsamında kaldığı ve hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın

141. maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçunun da uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında.

5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi uyarınca, "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanun'un 35. maddesi ile değişik CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı Kanun'un 253. maddesinde belirtilen esas ve usullere göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,