Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/24219 K.2021/9812

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Suça sürüklenen çocuğun yokluğunda müdafi huzurunda açıklanan hükmün, suça sürüklenen çocuğa ayrıca 23.10.2014 tarihinde tebliğ edildiği, suça sürüklenen çocuğun talimat ile alınan ifadesinde kendisine zorunlu müdafi atandığı, ayrıca yargılamanın yapıldığı mahkemece de suça sürüklenen çocuğa müdafi atandığı, talimat ifadesine katılan müdafi ile yargılamaya katılan müdafinin aynı kişi olmadığı ve suça sürüklenen çocuğun mahkemesince kendisine atanan müdafiden haberdar olduğuna dair dosya kapsamında her hangi bir bilgiye ulaşılamadığı,

suça sürüklenen çocuğun kendisine 5271 sayılı CMK’nun 150. maddesi uyarınca müdafi atandığından haberdar olmaması nedeniyle, müdafiye yapılan tefhimin geçersiz olduğunun anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuğun öğrenmeden itibaren verdiği temyiz dilekçesinin süresinde olduğunun kabulü ile yapılan incelemede,

1-Hükümden sonra 18.06.2014 tarihinde kabul edilip, 28.06.2014 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 65. maddesi ile değişik, 5237 sayılı TCK’nun 152/2. maddesi gereğince, yakarak mala zarar verme suçunun işlenmesi halinde verilecek cezanın bir katına kadar artırılabileceğine ilişkin yasal değişiklik karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında hüküm kurulurken temel cezanın iki kat artırılması suretiyle fazla ceza tayini,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında TCK’nun 53. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,