Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/25095 K.2022/1688

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

25/11/2009 tarihinde sanık ... hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların 23/12/2009 tarihinde kesinleşmesinin ardından, sanığın denetim süresi içinde 14/06/2014 tarihinde yeni bir kasıtlı suç işlemesi nedeniyle sanığın yargılanarak mahkumiyetine karar verildiği ve bu kararın kesinleşmesi üzerine sanık hakkındaki hükmün 30/09/2015 tarihli ek karar ile açıklandığı ve sanık müdafiinin ek karar ile açıklanan hükme ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede,

Anayasa’nın 40/2, 5271 sayılı CMK’nın 34/2, 231/2 ve 232/6. maddeleri uyarınca, mahkeme kararlarında başvurulacak kanun yolu, mercii, başvuru şekli, süresi ve bu sürenin başlangıcının açıkça ve ilgiliyi yanıltmayacak biçimde gösterilmesi gerektiği halde, sanığın yokluğunda verilen 25/11/2009 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararda, itiraz süresinin yokluğunda karar verilenler yönünden tebliğ, yüzüne karşı karar verilenler yönünden tefhim tarihinden itibaren başladığının açıkça belirtilmesi gerekirken “tefhim ve tebliğden itibaren yedi gün” olarak belirtilmesinin usule aykırı olması nedeniyle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleşmediği ve dolayısıyla denetim süresinin başlamadığı belirlenerek yapılan incelemede,

Sanığın karakolda bulunduğu esnada avukat görüşme odasının kapısını kırmak ve görevli polis memurlarına hakaret ve tehdit içerikli sözler söylemek şeklindeki eylemlerine uyan TCK'nın 152/1-a, 125/3 ve 106/1 maddelerinde öngörülen hakaret, tehdit ve kamu malına zarar verme suçları için öngörülen cezaların türü ve üst sınırına göre 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e, 67/4 maddeleri uyarınca hesaplanan 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin, 15/03/2009 olan suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,