Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/25149 K.2022/4322

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya kapsamının incelenmesinde; sanıkların cam fabrikasında çalışılan yerlerde bulunan makinalar üzerine takılan güvenlik kameralarının insan haklarına ve çalışma özgürlüğüne aykırılık oluşturduğu gerekçesiyle bağlantı vidasını gevşetmek suretiyle kameralerı söktükleri, ancak kablolarını kesmediklerini sadece vidalarını gevşettikleri yönündeki savunmaları, 21/10/2014 tarihli olay, görgü ve tespit tutanağına göre kameraların sökülmüş olduğu ve idareye bırakıldığının tespit edildiği,

katılanın 16/03/2015 tarihinde talimat ile dinlenilmesinde, kameraların kablolarının kesilmesi sebebiyle oluşan zarar nedeniyle icra takibi başlattığını, zarar nedeniyle tazminat davası açtıklarını beyan etmiş olması karşısında açılmış bir tazminat davası olup olmadığı ve TCK’nın 151.maddesinde tarif edilen şekilde zarar bulunup bulunmadığı araştırılarak ve tazminat dava dosyası getirtilip incelenerek sonucuna göre sanıklar hakkında hüküm kurulması gerekirken eksik kovuşturma ile beraat kararı verilmesi,

Kabule göre de;

Hükümden sonra 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik CMK’nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, CMK’nın 253/3. fıkrasında yer alan “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar” ibaresi madde metninden çıkarılmakla TCK’nın 151. maddesinde düzenlenen mala zarar verme suçunun da uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,