Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/25259 K.2022/3949

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Katılan vekilinin 04.02.2015 tarihli dilekçesi ile el konulan suça konu orman emvali hakkında müsadere kararı verilmesini talep ettiği, mahkemenin 27.02.2015 tarihli ek karar ile talebin reddine karar verdiği, katılan vekilinin temyiz isteminin bu ek karara ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11.07.2014 gün ve 2014/6-66 E., 2014/365 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere, müsadere kararı güvenlik tedbiri olmakla birlikte hükmün bir parçası olduğu için, hükmün tabi olduğu kanun yoluna tabi olduğu anlaşılmakla, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın, CMK'nın 231/12. maddesi uyarınca itiraza tabi olduğu, bu kararın ve bu karara ek olarak verilen müsadere kararı verilmesi talebinin değerlendirilmesine ilişkin 27/02/2015 tarihli ek kararın temyizi mümkün olmadığından,