Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/2619 K.2020/12110

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

13.05.2014 tarihinde sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın 26/05/2014 tarihinde kesinleştiği, denetim süresi içinde 20/12/2014 tarihinde kasten yeni bir suç işlemesi nedeniyle sanığın yargılanarak mahkumiyetine karar verildiği ve mahkumiyet kararının kesinleştiği belirlenerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-11/04/2014 tarihli görgü tespit tutanağına göre; suçun işlendiği yerin kooperatif çiftliğinin kullanılmayan besihane bölümünün kapalı alanının 6 adet sürgülü giriş bölümün demir kapısının bulunmadığı,3 profil metal borudan yapılma 4 adet besihane kapısının yerinde olmadığının, olay yerinin açık alan, ,çimenlik ve sıvasız duvar olması sebebiyle iz almaya elverişli olmadığının belirtildiği,müştekinin de beyanında hırsızlık yapılan yerin ahır olarak kullanıldığını beyan ettiğinin anlaşılması karşısında; olay yerinde keşif yapılarak söz konusu yerin, hırsızlık suçu yönünden bina niteliğinde olup olmadığı,

yine konut veya iş yeri dokunulmazlığını bozma suçu yönünden ise anılan yerde ticari faaliyetin devam edip etmediği, işletme olarak kullanılıp kullanılmadığı tespit edildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,