Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/27084 K.2021/3437

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın, katılanın evine temizlik için gittiği, temizlik yaparken evin yatak odasındaki çantada bulunan bilezik, rozet, kol düğmesi, kolye, çeyrek altın, yüzük gibi yaklaşık değeri 40.000 TL kadar olan ziynet eşyasını çalarak evine götürdüğü, katılanın alınan beyanında, sanığa altınları alıp almadığını sorduğunda sanığın suçu kabul etmesi sonrası ziynet eşyalarını sattığı kuyumcuları kendisine ve yanında buluna bir arkadaşına gösterdiğini, ziynet eşyalarının çoğunun eritilmesi nedeniyle bulunamadığını ancak aile yadigarı bir yüzüğün bulunduğunu bildirdiği,

sanığın müdafisi olmaksızın emniyette alınan savunmasında suçu ikrar ettiği fakat yargılamada suçu baskı ile kabul ettiğini hırsızlığı yapmadığını beyan ettiğinin anlaşılması karşısında; katılanın beyanında bahsettiği aile yadigarı yüzüğünü bulduğu kuyumcu ve kuyumculara birlikte gittikleri arkadaşının tespiti ile tanık olarak dinlenmeleri ile sanığın yüz yüze teşhisinin sağlanması, mümkün olmadığı halde sanığın teşhise elverişli fotoğraflarının çekilerek tanıklara gösterilmesi suretiyle sanığın teşhisinin sağlanması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi,

Kabule göre de;

1-Sanığın, katılanın evinde yatak odasındaki çantada bulunan bilezik, rozet, kol düğmesi, kolye, çeyrek altın, yüzük gibi yaklaşık değeri 40.000 TL kadar olan ziynet eşyasını çalması şeklinde gerçekleşen eyleminin TCK’nun 142/2-h maddesine uyduğunun gözetilmemesi,

2- Ceza tayin edilirken hırsızlanan ziynet eşyalarının değerinin, 61. maddeye göre cezanın bireyselleştirilmesi esnasında “Meydana gelen zarar” kriteri bağlamında alt sınırdan ayrılma nedeni olarak kabul edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,