Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/27225 K.2022/6522

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında mükerrirliğe esas alınan ilamda da 5237 sayılı TCK’nın 58. maddesinin uygulanmış olması nedeniyle sanığın ikinci kez mükerrir sayılması gerekirken, mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi ile yetinilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Verilen kararın gerekçe kısmında sanık hakkında takdiri indirim yapılmaması gerektiğinin belirtilmesine ve kısa karar ile hüküm fıkrasında sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 142/2-b maddesi gereğince 5 yıl hapis cezasına hükmedildikten sonra takdirin gerekçesi de açıklanarak 5237 sayılı TCK’nın 62. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesine karşın, dosya ile ilgisi olmayan açıklama ve gerekçe ile hükmün devamında “Sanığın sabıkasız oluşu, idarenin zararını karşılaması lehine değerlendirilerek sanık hakkında verilen ceza 5237 sayılı Yasa'nın 62. maddesi gereğince takdiren 1/6 oranında indirilerek sanığın 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına” şeklinde karar verilmek suretiyle infazda tereddüde yol açacak biçimde çelişkiye neden olunması,

2- Kabule göre de;

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h maddesi uyarınca belirlenen 5 yıl hapis cezasından aynı Kanun’un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken, 4 yıl 2 ay yerine, 6 ay 20 gün hapis cezasına hükmolunarak eksik ceza tayini,