KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2020/27663 E., 2020/13459 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 23 Kasım 2020
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Zarar gören
- Maliye hazinesi
- Suç
- Kamu malına zarar verme
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
266 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
I- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kamu malına zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde,
Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun taş atmak suretiyle kamu malına zarar vermesi şeklindeki eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 152/1-a, 31/2 maddelerinde tanımlanan mala zarar verme suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e ve 66/2. maddeleri uyarınca hesaplanan 4 yıllık asli dava zamanaşımının, 08/09/2015 tarihli mâhkumiyet hükmünden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,
II- Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında kamu malına zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde,
Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocukların taş atmak suretiyle kamu malına zarar vermeleri şeklindeki eylemlerine uyan 5237 sayılı TCK'nın 152/1-a, 31/3 maddelerinde tanımlanan mala zarar verme suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e ve 66/2. maddeleri uyarınca hesaplanan 5 yıl 4 aylık asli dava zamanaşımı süresinin inceleme tarihi itibariyle henüz dolmadığı anlaşıldığından tebliğnamedeki zamanaşımı nedeniyle düşme kararı verilmesini isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2020/27663, K. 2020/13459, 23 Kasım 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama