Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/28347 K.2022/9150

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanığın 06.05.2015 tarihli kolluk ifadesinde, yanında getirmiş olduğu spatula ile kilit kısmından otomobilin kapısını açarak içine girdikten sonra ön kaputunu açtığını, duruşmadaki beyanından da bir anahtarla aküyü söktüğünü, belirtmesi karşısında, sanığın kilitlenmek suretiyle muhafaza altına alınan eşyaya yönelik eyleminin suç tarihi itibariyle 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h maddesinde öngörülen hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfının değerlendirilmesinde hataya düşülerek aynı Kanun’un 142/1-e maddesi gereğince uygulama yapılması suretiyle eksik ceza tayini,

2-Sanığa ait adli sicil kaydında yazılı olan ve tekerrüre esas alınan Ankara 25. Asliye Ceza Mahkemesi’nce verilmiş 17/02/2015 karar tarihli, 2014/388 esas, 2015/159 karar sayılı mahkumiyetine konu suçun 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesinde yazılı hırsızlık suçuna ilişkin olduğu ve CMK'nın 253. maddesinde 6763 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonrası uzlaşma kapsamına alındığı ve bu suçtan uyarlama yargılaması yapılarak 02/07/2019 tarihli ek karar ile sanık hakkında açılan davanın düşürülmesine karar verildiği, bu sebeple bu suçun tekerrüre esas alınamayacağı ve sanığa ait adli sicil kaydında tekerrüre esas alınabilecek başka bir sabıkasının olmaması,