Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/2843 K.2020/5647

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda hükümlünün 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h, 143, 35., 31/3 ve 62. maddeleri gereğince 1 yıl 15 gün hapis, yine aynı Kanun’un 116/4, 31/3. ve 62. maddeleri gereğince 4.000 TL adli para cezasıyla mahkûmiyetine dair kurulan 28/05/2019 tarihli ve 2018/940 Esas – 2019/423 Karar sayılı ilamın hükümlü tarafından istinaf edilmeksizin kesinleşmesi üzerine,

hükümlü tarafından sunulan 30/10/2019 ve 11/11/2019 günlü dilekçelerle “sonradan yürürlüğü giren 7188 sayılı Kanun uyarınca infazın durdurulmasına karar verilerek dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtaya gönderilmesinin” talep edilmesi üzerine ilk derece mahkemesince “7188 sayılı Kanunla yapılan değişikliğin hükümlü hakkında infaz edilmekte olan suçları kapsamadığından infazın durdurulması ve temyiz kanun yoluna başvuru talebinin reddine” dair verilen 01/11/2019 tarihli ve 2018/940 Esas – 2019/423 Karar sayılı ek karar temyiz edilmiş ise de;

İlk derece mahkemesi tarafından atılı suçlardan dolayı hükümlünün neticeten 1 yıl 15 gün hapis ve 4.000 TL adli para cezası ile mahkûmiyetine ilişkin kurulan 28/05/2019 tarihli kararın hükümlü tarafından istinaf edilmeksizin kesinleşerek TCK’nın 142/2-h maddesinde düzenlenen hırsızlık,

gerekse aynı Kanun’un 116/4. maddesinde düzenlenen konut dokunulmazlığının ihlali suçlarının 24/10/2019 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun değişikliği kapsamı dışında kalması nedeniyle hükümlünün temyiz dilekçesiyle ilgili Bölge Adliye Mahkemesince aynı Kanun’un 296/1. maddesi uyarınca değerlendirme yapılıp karar verilmesi gerekirken bu konuda ilk derece mahkemesince verilen 01/11/2019 tarihli ek kararın hukuken geçersiz olduğu ve ortada temyiz incelemesine konu bir hüküm bulunmadığı anlaşıldığından,