Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/29037 K.2022/8729

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Oluşa ve dosya içeriğine göre, suç tarihi olan 16/01/2015 günü saat 05:35 sıralarında....,Mahallesi ...

Sokak no: ....., /Manisa adresinde bulunan müştekiye ait ... isimli iş yerine, mavi renkli şişme yelek giyen, başında beyaz bere ve altında eşofman bulunan bir şahıs tarafından camının kırılmak suretiyle girildiğinin ihbarı üzerine olay yerine giden kolluk görevlilerince 17. sokak ile 19. sokağın birleştiği kavşakta belirtilen kıyafetleri giyen sanık ...’ın yakalandığı, üst aramasında bir adet berber usturası ve bir adet bıçağın ele geçirildiği, sanığın alkollü olup ellerinde kurumuş kan izi ve derisinde sıyrıkların olduğunun tespit edildiği,

müştekinin sanığın üzerinden ele geçirilen usturayı teşhis edip kendisinin olduğunu belirttiği, sanığın ise aşamalarda ustura ve bıçağın kendisine ait olduğunu belirterek suçlamayı kabul etmeyip kolluk ifadesinde elindeki yaraları evinde kendisinin yaptığını beyan ettiği, duruşmada ise elindeki yaraların evinin yakınındaki arabaların camlarına vurduğu için olduğunu ifade ettiği anlaşılmakla; kolluk birimlerine yapılan ihbarda belirtilen eşkal bilgileri ile olaydan sonra olay yeri civarında yakalanan sanığın eşkal bilgilerinin uyuşması,

suça konu iş yerinin camının kırılması esnasında oluşması muhtemel yara ve sıyrıkların sanığın elinde tespit edilmesi, ayrıca sanığın üzerinden ele geçirilen ve müştekinin iş yerinden çalındığı anlaşılan berber usturasının müşteki tarafından teşhis edilmesi karşısında, sanığın üzerine atılı hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ile mala zarar verme suçlarının sübut bulduğu ve buna göre sanık hakkında atılı bu suçlardan mahkumiyet hükümleri kurulması gerektiği gözetilmeden delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde beraat hükümleri kurulması,

2- 1 no’lu bozma nedenine göre sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hüküm bakımından; 5237 sayılı TCK’nın 142. maddesinde 6545 sayılı Kanun’un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h, 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 E., 2021/473 K. sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı CMK’nın 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafii atanması gerektiğinin gözetilmesinde zorunluluk bulunması,