Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/29369 K.2022/10502

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: 1- 5237 sayılı TCK'nın 142. maddesinde 6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen TCK'nın 142/2-h, 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının beş yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 E., 2021/473 K. sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı CMK'nın 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafii atanması gerektiğinin gözetilmesinde zorunluluk bulunması,

2- Sanığın adli sicil kaydına konu olan ve tekerrüre esas alınan Ankara 20. Asliye Ceza Mahkemesinin 07/05/2013 tarih, 2012/877 Esas ve 2013/335Karar sayılı ilamıyla sanık hakkında mala zarar verme suçundan doğrudan verilen 2000 TL adli para cezasının hüküm tarihinde miktarı itibariyle 1412 sayılı CMUK'nın 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 305. maddesi gereğince kesin nitelikte olduğu ve aynı Kanun'un 305/son maddesi gereğince tekerrüre esas olmayacağı,

ancak sanığa ait adli sicil kaydındaki TCK’nın 141/1. maddesi gereğince verilmiş 1 yıl 6 ay hapis cezasını içeren Ankara 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/11/2013 kesinleşme ve 2013/358 Esas – 2013/530 Karar sayılı ilamın (uzlaşma sağlanamadığına dair 27/10/2017 tarihli ek karar da göz önünde bulundurularak) tekerrüre esas olduğu ve bu mahkumiyet hükmünün tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,