Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/29418 K.2022/10252

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre mala zarar verme suçu yönünden diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- 5237 sayılı TCK'nın 142. maddesinde 6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen TCK'nın 142/2-h, 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 14/10/2021 tarihli, 2021/35 E., 2021/473 K. sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı CMK'nın 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafii atanması gerektiği gözetilmeden aynı Kanun'un 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

2- Suça konu arabanın müştekinin evinin yan tarafı olan ......, Mahallesi 547. sokak no:46 Dilovası adresinden çalındığı, kolluk görevlilerince ....,Mahallesi .....Şamil caddesi üzerinde bulunduğu, müştekinin aşamalarda alınan ifadelerinde arabasının çalındığını anlaması üzerine kolluk görevlilerine haber vererek çevrede aramaya başladığında park ettiği yerden 150 metre ileride bulunduğunu beyan ettiği, sanığın kovuşturma evresinde alınan ayrıntılı savunmasında kastının suça konu arabayı çalmak olduğunu, aracı düz kontak yapmak için suç ortaklarıyla uğraştıklarını ancak yapamadıklarını bunun üzerine 150 metre kadar sürükleyerek götürdükleri,

arabanın bulunduğu yerde de aracı çalıştırmak için uğraştıklarını ancak başaramayınca teybi çaldıklarını beyan ettiğinin anlaşılması karşısında sanığın çaldığı aracı hakimiyet alanına geçirdikten sonra aracı çalıştırmayı başaramaması nedeniyle teybi çaldığı, hırsızlık suçunun konusu olan araç ile mala zarar verme suçunun konusunun aynı olması ve korunan hukuki yararın tek olması karşısında; ayrıca mala zarar verme suçunun oluşmayacağı gözetilmeden, sanığın 5237 sayılı TCK’nın 151. maddesi uyarınca mala zarar verme suçundan da cezalandırılmasına karar verilmesi,