Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/29530 K.2022/9193

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Mengen Asliye Ceza Mahkemesinin 05/05/2010 tarihli 2010/18 E. 2010/36 K sayılı kararında sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan hükmolunan 10 ay hapis cezasının, TCK’nın 51. maddesi gereğince ertelendiği, hükmün yalnız sanık müdafii tarafından temyiz edildiği, Dairemizin 10/06/2013 tarihli 2012/25377 E. 2013/15281 K sayılı ilamıyla konut dokunulmazlığının ihlali suçu yönünden kararın bozulduğu,

bozma ilamına uyulmasından sonra Mengen Asliye Ceza Mahkemesinin 16/04/2014 tarihli 2013/34 E. 2014/25 K sayılı kararıyla sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği,sanığın denetim süresi içinde kasıtlı bir suçtan mahkum olması nedeniyle açıklanırken, Mengen Asliye Ceza Mahkemesinin 05/05/2010 tarihli 2010/18 E. 2010/36 K sayılı ilamıyla verilen erteleme kararının 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanık için kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden,

temyize konu hükümde sanık hakkında hükmolunan 10 ay hapis cezasının ertelenmemesi suretiyle 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesine muhalefet edilmesi,