Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/2954 K.2020/7085

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I. Sanıkların aşamalarda atılı suçlamaları kabul etmediği, 17.06.2014 tarihli Adli Tıp Kurumu Başkanlığı İhtisas Dairesinin raporuna göre, sanıkların teşhise elverişli fotoğrafları ile olay yerinde bulunan güvenlik kamera kayıtları mukayese edildiğinde, elde edilen kamera kayıtlarının kalitesi ve çözünürlüğünün düşük olması nedeniyle, verilerin karar vermek için yetersiz olduğunun belirtilmesi, olay yerinde bulunan bir çift eldiven üzerinde yapılan inceleme neticesinde elde edilen genotipin, sanıkların genotiplerinden farklı olduğu, iş yerinde ele geçen parmak izlerinin müştekinin kardeşine ait olduğunun tespit edilmesi,

dosyada yer alan 29.05.2009 tarihli kolluk tutanağına göre, tanık ...’nın sanık ...’u teşhis etmesine rağmen, diğer sanık ...’i kesin olarak teşhis edemediği, ayrıca tanık Murat Laganza’nın 24.01.2011 tarihinde talimat ile alınan beyanında “kamera kaydındaki kişi kesinlikle ... değildir, ancak ...'u kesin olarak teşhis ettim” dediğinin anlaşılması karşısında; sanıkların savunmasının aksine, yüklenen suçlardan mahkumiyetlerine yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve somut delil bulunmadığı gözetilmeden sanıkların beraati yerine, yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

II. Kabule göre de

1. Sanıklar hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesi uyarınca hükmolunan 4 yıl hapis cezasından aynı Kanun'un 143. maddesi uyarınca 1/6 oranında artırım yapılırken, 4 yıl 8 ay hapis cezası yerine hesap hatası sonucu 2 yıl 5 ay 5 gün hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini,

2. Sanıklar hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan hüküm kurulurken eylemlerine uyan uygulama maddesinin 5237 sayılı TCK.’nın 116/4 yerine 116/1 olarak yanlış gösterilmesi,