Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/30142 K.2021/11085

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 22.11.2016 gün, 2016/950 Esas ve 2016/436 Karar sayılı kararında da belirtildiği gibi 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h, 143. maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle yargılanan sanığa, 5271 sayılı CMK'nın 150/3. maddesi uyarınca zorunlu müdafii atanmasına gerek olmadığı gözetilerek, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Katılan ...’un ve sanık ...’ın ifadelerinde suç konusu iş yerine daha önce de hırsızlık amaçlı girdiğini beyan etmeleri karşısında, daha önceki eylemlerin tarihi araştırılarak sonucuna göre sanık hakkında TCK’nın 43. maddesinin uygulama olanağının değerlendirilmemesi ve sanık hakkında TCK’nın 142/2-h ve 143. maddeleri uyarınca belirlenen 7 yıl 6 ay hapis cezasından aynı Yasanın 35. maddesi gereğince ¾ oranında indirim yapılırken sonucun 1 yıl 10 ay 15 gün yerine 1 yıl 9 ay olarak ve devamında aynı Yasanın 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak netice cezanın 1 yıl 6 ay 22 gün yerine 1 yıl 5 ay olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.