Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/30178 K.2020/14915

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Suçta kullanılan ve sanığa ait olan 07 CZV 37 plakalı aracın sanığa yedieminlik hukuki sorumluğu hatırlatılarak 22/06/2009 tarihinde teslim edildiği, Gürpınar Asliye Ceza Mahkemesinin 29/06/2010 tarihli, 2009/406 E., 2010/427 K. sayılı kararı ile sanığın Kaçakçılıkla Mücadele Kanununa muhalefet suçundan mahkumiyetine ve suçta kullanılan aracın müsaderesine karar verildiği, kararın Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 22/04/2014 tarihli, 2013/19266 E., 2014/8079 K. sayılı kararı ile onanarak kesinleşmesi üzerine,

Van Gümrük Müdürlüğünün “Yediemin olarak sanığa teslim edilen aracın kuruma, ihtar tarihinden itibaren 30 gün içerisinde tesliminine” yönelik ihtarnamenin, sanığın aynı konutta oturan annesine 29/09/2014 tarihinde usulüne göre tebliğ edilmesine rağmen süresi içerisinde aracın kuruma teslim edilmediği, Van Gümrük Müdürlüğünce 28/11/2014 tarihinde suç duyurusunda bulunulduğu,

sanığın soruşturma aşamasındaki beyanında, “Bahse konu aracı Ankara iline götürdüğünü, aracın Ankara ili Organize Sanayiide park halinde bulunduğunu, aracın 25/02/2015 tarihinde ... isimli arkadaşı tarafından Ergazi Tasfiye İşletme Şube Müdürlüğüne teslim edildiğini” beyan ettiği, kovuşturma aşamasında Gümrük ve Ticaret Bakanlığı Ergazi Tasfiye İşletme Müdürlüğünün 18/11/2015 tarihli yazısı ile aracın 25/02/2015 tarihinde Müdürlüğün Terk Oto Sundurmasına teslim alındığının bildirildiğinin anlaşılması karşısında, sanığa ait olan suça konu eşyanın, iddianamenin kabul tarihinin 30/03/2015 olduğu nazara alındığında,

kovuşturma başlamadan önce 25/02/2015 tarihinde iade edilmiş olduğu gözetildiğinde, kendisine yediemin olarak teslim edilen aracı ihtarnamede verilen sürede teslim etmeyen sanık hakkında üzerine atılı TCK’nın 289/1. maddesi uyarınca mahkumiyeti ve aynı Kanun’un 289/1-son cümlesi ve 289/2. maddeleri gereğince tayin edilecek cezadan indirim yapılması gerektiği gözetilmeden, yasal olmayan ve yetersiz gerekçe ile beraatine karar verilmesi,