Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/305 K.2020/2390

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda hükümlünün 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h, 168/1 ve 62. maddeleri gereğince 1 yıl 4 ay 20 gün hapis cezasıyla mahkûmiyetine dair kurulan 08.03.2018 tarihli ve 2017/757 Esas, 2018/148 Karar sayılı ilamın hükümlü tarafından istinaf edilmesi üzerine Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesince gerçekleştirilen inceleme neticesinde anılan hükmün bozularak sanık hakkında neticeten 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezasına hükmedilmek suretiyle hükmün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine dair 25.12.2018 tarihli ve 2018/2389 Esas,

2018/2494 Karar sayılı kararın 5271 sayılı CMK’nın 286/2-b maddesi uyarınca kesin olarak verilmesinin ardından hükümlü tarafından sunulan 18.07.2019 ve 23.07.2019 günlü dilekçelerle “atılı suçun işlenmediği, verilen cezanın temyiz edildiği ve mağduriyetinin giderilmesinin” talep edilmesi üzerine ilk derece mahkemesince “Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın kesin nitelikte olması nedeniyle hükümlünün istinaf talebinin reddine” dair verilen 27.08.2019 tarihli ve 2017/757 Esas, 2018/148 Karar sayılı ek karar temyiz edilmiş ise de;

İlk derece mahkemesi tarafından atılı suçtan dolayı hükümlünün neticeten 1 yıl 4 ay 20 gün hapis cezası ile mahkûmiyetine ilişkin kurulan 08.03.2018 tarihli kararla ilgili istinaf incelemesini yapan Bölge Adliye Mahkemesince vaki istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine dair verilen 25.12.2018 tarihli hükmün 5271 sayılı CMK’nın 286/2-b. maddesi gereğince kesin olup,