Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/31018 K.2021/3494

Hırsızlık suçundan sanık ...'ın, 5237 Sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 141/1 ve 62. maddeleri gereğince 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine dair Alanya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 22/12/2014 tarihli ve 2013/549 Esas, 2014/622 sayılı kararının temyiz edilmeden kesinleşmesini müteakip,

02/12/2016 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253 ve 254. maddelerinde yapılan değişiklik doğrultusunda karar verilmesine yönelik talep üzerine yapılan inceleme sonucunda, taraflar arasında uzlaşma sağlanamadığından bahisle önceki hükmün aynen infazına ilişkin Alanya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 03/04/2017 tarihli ve 2013/549 esas,

2014/622 ek kararına yönelik itirazın reddine dair Alanya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 25/04/2017 tarihli ve 2017/388 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 20/10/2020 gün ve 2694-2020 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27/10/2020 gün ve 2020/93127 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Hırsızlık suçundan sanık ...'ın, 5237 Sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 141/1 ve 62. maddeleri gereğince 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine dair Alanya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 22/12/2014 tarihli ve 2013/549 esas, 2014/622 sayılı kararının temyiz edilmeden kesinleşmesini müteakip,

02/12/2016 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253 ve 254. maddelerinde yapılan değişiklik doğrultusunda karar verilmesine yönelik talep üzerine yapılan inceleme sonucunda, taraflar arasında uzlaşma sağlanamadığından bahisle önceki hükmün aynen infazına ilişkin Alanya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 03/04/2017 tarihli ve 2013/549 esas,

2014/622 ek kararına yönelik itirazın reddine dair Alanya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 25/04/2017 tarihli ve 2017/388 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi. Dosya kapsamına göre, uzlaştırmacı tarafından müştekiye yapılan tebligata rağmen görüşmeye gelmediği, sanığın ise cezaevinde olmasından dolayı tebligat çıkarılmadığı gerekçe gösterilerek taraflar arasında uzlaşma sağlanamadığı belirtilmiş ise de;

benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 20/06/2018 tarihli ve 2018/2503 esas, 2018/9186 karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. madde ve fıkrasında yer alan “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” şeklindeki açıklamalar ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntemin benimsenmiş olduğu,

öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise mernis adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, 7201 sayılı Kanun'un 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkartılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek,

merci tarafından tebligata 7201 sayılı Kanun'un 23/1-8 ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği, bu itibarla öncelikle müştekinin bilinen en son adresine tebliğ yapılarak,

tebliğin iade edilmesi halinde adres kayıt sistemindeki en son yerleşim yeri adresine tebliğ işleminin yapılması gerektiği, somut olayda ise, müştekinin 26/12/2013 tarihli celsede mahkeme huzurunda beyan etmiş olduğu "Alanya Kızılcaşehir Köyü" adresine bilinen adres sıfatıyla 7201 sayılı Kanun'un 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkartılmadan, 24/03/2017 tarihinde mernis adresine yapılan tebliğatın geçersiz olduğu,

bununla birlikte uzlaştırmacı tarafından cezaevinde olduğu tespit edilen sanığa, uzlaşma teklif formunu içeren tebligatın bulunduğu cezaevi kurumu aracılığıyla bizzat yapılması gerektiği gözetilmeden, itirazın bu yönlerden kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Dosya kapsamına göre, sanık ...’ın mahkemenin 22/12/2014 tarihli mahkumiyet kararını 06/05/2016 tarihinde temyiz ettiği, mahkemenin 13/05/2016 tarihli ek kararıyla temyiz talebinin reddine karar verildiği, bu ek kararın sanığa tebliğ edildiğine ilişkin tebliğ evrakının dosya arasında bulunmaması nedeniyle, usulüne uygun olarak tebligat yapılıp-yapılamadığı anlaşılamadığından, hükmün usulüne uygun kesinleşmediği ve bu karar sonrası verilen tüm kararların da yok hükmünde olacağı belirlenmekle;