Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/31987 K.2021/4172

Hırsızlık suçundan sanık ...'un, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/2-h ve 143/1. maddeleri gereğince 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Antalya 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/11/2019 tarihli ve 2017/917 Esas, 2019/809 sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 22/10/2020 gün ve 12468-2020 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11/11/2020 gün ve 2020/99226 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Nitelikli hırsızlık suçundan sanık ...'un, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/2-h ve 143/1. maddeleri gereğince 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Antalya 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/11/2019 tarihli ve 2017/917 Esas, 2019/809 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 11/05/2016 tarihli ve 2016/5807 Esas, 2016/7424 karar sayılı ilâmında belirtildiği üzere, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırı dikkate alınarak, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafi atanması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılmak suretiyle yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Dosya kapsamına göre, Antalya 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.11.2019 tarihli kararıyla sanık hakkında hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından mahkumiyet kararı verildiği, sanığın 23/03/2020 tarihli dilekçesiyle tüm suçları istinaf ettiği, mahkemenin 15/04/2020 tarihli müzekkeresiyle sanığın talebinin reddine karar verildiği, ancak bu müzekkerenin sanığa tebliğ edildiğine ilişkin evrakın dosya arasında bulunmadığı, bu nedenle usule uygun olarak tebligat yapılıp-yapılmadığının anlaşılamaması nedeniyle, hükmün usulüne uygun kesinleşmediği belirlenmekle;