Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/3202 K.2020/3369

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuğun, mağdurun kapılarını kilitlemeden park ettiği aracında bulunan aküyü sökerek çalması şeklindeki eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-e maddesinde tanımlanan hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suçun hukuki nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek aynı Kanun’un 141/1 maddesi ile uygulama yapılarak eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından;

cezada indirim yapılmasını gerektiren şahsi sebeplerden olan etkin pişmanlık hükümlerine ilişkin TCK'nın 168/1. maddesinin, yaş küçüklüğü nedeniyle cezada indirim yapılmasına ilişkin aynı Kanun'un 31/2. maddesinden önce uygulanması suretiyle TCK’nın 61/5. maddesine aykırı davranılması sonuca etkili görülmediğinden;

suça sürüklenen çocuğun nüfus kaydına göre 17.04.2002 doğumlu olup 18 yaşını doldurmamış olması nedeniyle 18.11.2015 tarihli duruşmanın kapalı yerine açık yapılması ve hükmün de açık duruşmada tefhim edilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 185. maddesine aykırı davranılması telafisi mümkün olmadığından bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezası 5237 sayılı TCK'nın 50/1-c maddesi gereğince, "bir meslek veya sanat edinmeyi sağlamak amacıyla gerektiğinde barınma imkanı da bulunan bir eğitim kurumuna devam etme" seçenek yaptırımına çevrilirken, seçenek yaptırımın uygulanma süresinin açıkça belirtilmesi gerektiği gözetilmeden, infazda duraksamaya neden olacak şekilde sürenin “en az 2 yıl” olarak öngörülmesi,