Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/33233 K.2021/3845

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Yokluğunda verilen gerekçeli kararın sanığa 08.05.2008 tarihinde Tebligat Kanun’un 35. maddesine göre tebliğ edildiği ancak bahse konu tarihte sanığın cezaevinde olduğunun anlaşılması karşısında, sanığın öğrenme üzerine yaptığı 09.10.2020 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Müştekinin sokağa park ettiği aracının sanık tarafından, gece vakti düz kontak yapılarak çalınması şeklindeki sanığın eyleminin 765 sayılı Kanun'un 493/2 maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 143/1. maddelerine uyduğunun anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 7. ve 5252 sayılı Kanun'un 9. maddeleri uyarınca yapılan değerlendirmede, dava zamanaşımı bakımından, 765 sayılı TCK'nın 493/2 maddesindeki hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 102/3 ve 104/2. maddeleri ile 5237 sayılı TCK'nın aynı suça uyan 142/1-b, 143, 66/1-d, 67/4. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu,

anılan Kanun'un 7/2, 5252 sayılı Kanun'un 9/3. maddeleri ışığında, zamanaşımı bakımından 765 sayılı Kanun hükümlerinin sanıklar yararına olması ve mahkumiyet kararının verildiği 13.03.2008 gününden inceleme tarihine kadar aynı Kanun'un 102/3. ve 104/2. maddelerinde öngörülen 10 yıllık sürenin geçmiş bulunması,