KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2020/33406 E., 2021/6586 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 29 Mart 2021
- Mahkemesi
- Ceza Dairesi
- Suç
- Konut dokunulmazlığının ihlali
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
294 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü; İlk derece mahkemesince sanık hakkında atılı konut dokunulmazlığının ihlali suçundan beraat kararı verildiği, katılanın istinaf talebi üzerine Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesince davanın yeniden görülmesine karar verilerek, duruşma açılıp ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak sanığın konut dokunulmazlığının ihlali suçundan mahkumiyetine hükmedildiği anlaşılmakla, hükmün temyizi kabil olduğu belirlenerek yapılan temyiz incelemesinde;
5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.
Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin, atılı suçun unsurları itibariyle oluşmadığına, aile hekimi olarak görev yapan müvekkili ile aynı aile sağlığı merkezinde hizmetli olarak çalışan katılanın, aynı lojmanda ikamet ettiklerinden sık sık birbirlerinin evine gidip geldiklerine, olay gecesi müvekkilinin bir ihtiyaçları olup olmadığını sormak ve katılanın abisi tarafından verilen selamı katılana iletmek amacıyla katılanın kapısını çaldığına, eve girmeye çalışmadığına, katılanın ve tanıkların beyanlarının çelişkili olduğuna,
katılanın olay gecesi kolluk görevlilerini olaydan haberdar etmek yerine ertesi sabah iş yerinde müvekkili ile sorunları olan bazı kişilerce yönlendirilerek müvekkili hakkında böyle bir asılsız şikayette bulunduğuna, ayrıca tüm şartlar oluşmasına karşın müvekkili hakkında mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun yetersiz gerekçeyle uygulanmadığına ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2020/33406, K. 2021/6586, 29 Mart 2021 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama