Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/33540 K.2021/12307

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I-Sanık ... hakkında mağdurlar ... ve ...’a yönelik görevi yaptırmamak için direnme suçundan kurulan hüküm ile katılan ...’a yönelik kasten yaralama suçundan kurulan hükme ilişkin yapılan temyiz istemlerinin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmeleri mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II- Sanık ... hakkında kamu malına zarar verme suçundan kurulan hüküm ile sanıklar ... ve ... hakkında katılanlar ... ve ...’e yönelik hakaret suçundan kurulan hükümlere ilişkin yapılan temyiz istemlerinin incelenmesine gelince;

Duruşmadan usulüne uygun haberdar edilmeyen suçtan zarar gören İçişleri Bakanlığının gerekçeli kararın tebliği üzerine sanık ... hakkında kamu malına zarar verme suçundan verilen hükmü temyiz ettiği anlaşıldığından suçtan zarar gören kurumun 5271 sayılı CMK’nın 260/1. madde ve fıkrası uyarınca yasa yollarına başvurma hakkı bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre hakaret suçundan katılanlar ... ve ... vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Kamu malına zarar verme suçundan zarar gören İçişleri Bakanlığının davadan haberdar edilip delillerini sunma ve davaya katılma olanağı sağlanarak sanık ...’ın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devamla hüküm kurulması suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 233/1 ve 234. maddelerine aykırı davranılması,

2- Katılanlar ... ve ...’in sanıkların kendilerine hakaret ettiğini iddia ettikleri ancak katılanlar ... ve ...’in yanında olan katılan ...’ın beyanında sanıkların kendi aralarında küfürleştiklerini belirtip katılanlar ... ve ...’e yönelik hakarete ilişkin beyanda bulunmadığı, yine olaya müdahale eden mağdur polisler ... ve ...’ın katılanlar ... ve ...’e yönelik hakarete ilişkin beyanda bulunmadıkları ve sanıkların da suçlamayı kabul etmediklerinin anlaşılması karşısında, sanıklar ... ve ...’ın katılanlar ... ve ...’e yönelik hakaret suçuna ilişkin mahkumiyetlerine yeterli her türlü şüpheden uzak, kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden beraatleri yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,