Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/3711 K.2020/10426

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 19.maddesindeki "Mevkuf ve mahkumlara ait tebliğlerin yapılmasını, bunların bulunduğu müessese müdür veya memuru temin eder" hükmü karşısında; cezaevi müdürü veya memurun hükümlü olarak cezaevinde bulunan sanığa tebligatın bizzat yapılmasını sağlaması gerekirken sanık namına nöbetçi cezaevi müdürüne 01/02/2005 tarihinde yapılan gerekçeli karar tebliği usulsüz olduğundan,eski hale getirme isteminin kabulüne ve Çarşamba Asliye Ceza Mahkemesinin 01/12/2004 günlü ve 2004/116 E.,

2004/758 K. sayılı kararı usulüne uygun olarak tebliğ edilmediğinden kesinleşmediği için mahkemece bu kararın kesinleştiği varsayıldıktan sonra 5237 sayılı Kanunun değerlendirmesine yönelik Çarşamba Asliye Ceza Mahkemesinin 10/08/2006 günlü ve 2004/116 E. ve 2004/758 K. sayılı kararının yok hükmünde olduğu ve temyiz incelemesinin konusunun Çarşamba Asliye Ceza Mahkemesinin 01/12/2004 günlü ve 2004/116 E., 2004/758 K. sayılı kararına yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK’nin 493/2 maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre aynı Kanun’un 102/3 ve 104/2 maddeleri uyarınca 10 ve 15 yıllık zamanaşımı sürelerine tabi olduğu; yine sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nin 142/2-d, 143/1 maddelerinin gerektirdiği cezaların türleri ve miktarlarına göre, aynı Kanun’un 66/1-d, 67/4 maddeleri uyarınca 15 ve 22 yıl 6 aylık zamanaşımı sürelerine tabi olduğu; zamanaşımı bakımından 765 sayılı Yasa hükümlerinin sanık yararına olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen ve eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 493/2 maddesindeki suç için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 102/3 ve 104/2 maddeleri gereğince hesaplanan 10 yıllık dava zamanaşımının, 01/12/2004 tarihli mahkumiyet kararından inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,