Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/4202 K.2021/300

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1) Sanığın, suça konu ... plakalı kamyoneti çalması şeklinde gerçekleşen olayda, katılan ...’ın kolluktaki 04.08.2014 tarihli ifadesinde, “olay günü 09:30 sıralarında kamyoneti boş araziye park etmesinin akabinde pazar yerine gittiğini, aynı gün saat 20:00 sıralarında kamyonete malzemeleri yüklemek için aracı park ettiği yere geri döndüğünde aracın yerinde olmadığını fark etmesi üzerine şikayetçi olduğunu, kamyonetin yedek anahtarının evde, orijinal anahtarının ise kendisinde bulunduğunu” beyan ettiğinin anlaşılması karşısında, sanığın eyleminin suç tarihi itibariyle 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Kanun’un 142/1-e maddesinden uygulama yapılmak suretiyle sanık hakkında eksik ceza tayini,

2) Sanığın İstanbul Anadolu 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.02.2014 tarihli 2013/175 E 2014/102 K sayılı 25.03.2014 tarihinde kesinleşen ilamının tekerrüre esas alınmasına ve sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 58. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verildiği anlaşılmakla, anılan ilamda birden fazla mahkumiyet hükmü bulunduğundan, 5275 sayılı Kanun'un 108/2.maddesi uyarınca daha ağır cezayı içeren hırsızlık suçundan verilen 6 ay 20 gün hapis cezasına mahkumiyet hükmünden dolayı sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,