Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/4247 K.2020/14966

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; I) Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde; Sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın, 5271 sayılı CMK'nın 231/12. maddesi uyarınca itiraza tabi olduğu, bu kararların temyizinin mümkün olmadığı, sanığın dilekçesi üzerine itiraz mercii olan Gebze 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 15/01/2016 tarihli, 2016/101 D. İş sayılı kararıyla incelenerek itirazın reddine karar verildiği anlaşıldığından, dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE, II) Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, TCK'nın 141. maddesi uzlaşma kapsamına alınmış ise de, sanığın üzerine atılı hırsızlık suçunu gece vakti işlediği ve nitelikli hale dönüştüğü dikkate alındığında uzlaşma kapsamında olmaması nedeniyle tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş;

sanık hakkında verilen cezadan indirim yapılmasını gerektiren teşebbüs hükmüne ilişkin TCK'nın 35. maddesinin cezadan artırım yapılmasını gerektiren aynı Kanun'un 143. maddesinden önce uygulanması suretiyle TCK’nın 61/5. maddesine aykırı davranılması sonuç cezayı değiştirmediğinden bozma nedeni yapılmamış.

TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanması ve hüküm tarihine kadar yapılan sanık başına düşen yargılama gideri toplamı, CMK'nın 324/4 maddesinde atıfta bulunulan 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutar olan 20 TL'den az olduğu halde yargılama giderlerinin sanıklardan tahsiline karar verilmiş ise de,

hüküm kesinleşinceye kadar yapılacak yargılama giderlerinin de toplam yargılama gideri kapsamında olması nedeniyle hükmün kesinleştiği tarihte sanıklardan ayrı ayrı tahsili gereken yargılama giderinin yukarıda açıklanan terkin edilmesi gereken miktardan az olması halinde Devlet Hazinesi üzerinde bırakılmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.