Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/4533 K.2021/953

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak, 1. Sanığın, kontak anahtarı üzerinde bulunan motosikleti çalması şeklindeki eyleminin; 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesine uyan suçu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Kanun'un 142/1-e maddesi ile uygulama yapılarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

2. Tüm dosya kapsamına göre; suça konu motosiklete zarar verilmiş olduğu, hasarlı hali ile katılana teslim edildiği ve aracın katılana iade edilmesinde sanık tarafından gerçekleştirilmiş herhangi bir rızai iade bulunmamakla birlikte, sanığın 19.11.2015 tarihli karar duruşmasında, katılanın zararını karşılamaya hazır olduğunu beyan ettiği, ancak sanığa zararı gidermesi için makul bir süre verilmediği anlaşılmakla;

sanığa katılanın zararını gidermesi için makul bir süre verilerek ve zararın giderilmesi durumunda, yapılan ödemenin kısmi iade niteliğinde olduğu dikkate alınarak ve katılanın kısmi iade nedeniyle etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rızasının bulunup bulunmadığı sorularak, sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nın 168/2-4 maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,