Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/4703 K.2020/4215

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 günlü ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanığın 11.09.2009 tarihli savunmasında, otobüsün akşam 21.00 civarında hareket ettiği ve bir buçuk saat sonra mola verildiği esnada, otobüste bulunan muavinin müştekiye ait cep telefonunu alıp otobüsten indiği ve geri dönmediğini beyan ettiği, dosyada yer alan Turkcell tarafından yazılan 23.02.2009 tarihli görüşme kayıtlarına ilişkin yazıda ise, telefonun müşteki tarafından son olarak 16.07.2006 günü saat 07.30’da kullanıldığı,

devamında ise sanığa ait hat ile aynı gün saat 10.21’den itibaren kullanılmaya başlandığının tespiti ve UYAP'tan alınan güneşin doğuş ve batış çizelgesine göre suç tarihinde yaz saati nedeniyle gece vaktinin saat 21:38’de başlayıp saat 04:48'te sona erdiğinin anlaşılması karşısında;

şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği hırsızlık suçunun sanık lehine gündüz sayılan zaman dilimi içerisinde işlendiğinin kabul edilmesi gerektiği gözetilmeden ve suçun gece vakti işlendiğine dair delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde denetime olanak verecek şekilde açıklanıp tartışılmadan sanık hakkında TCK'nın 143. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,