Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/4975 K.2020/9582

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yokluğunda verilen kararın sanık ...'ın, Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre kovuşturma aşamasında bildirdiği ve aynı zamanda da MERNİS adresi olan adrese doğrudan 15/01/2016 tarihinde tebliğ edildiği ve sanık tarafından 29/01/2016 tarihinde temyiz dilekçesi verilmesi üzerine mahkemece 08/03/2016 tarihli ek kararla, “temyiz talebinin reddine” dair karar verildiği ancak doğrudan MERNİS adresine yapılan tebliğ işleminin usulüne uygun olmadığının anlaşılması karşısında; sanık ...'ın 29/01/2016 tarihli temyiz isteminin öğrenme üzerine süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.