KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2020/514 E., 2020/3764 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Mart 2020
- Mahkemesi
- Çocuk Mahkemesi
- Suç
- Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
272 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
1- Suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin incelenmesinde;
Suça sürüklenen çocuk ...’ın bozmadan sonra 16/07/2019 tarihli duruşmada alınan ifadesinde, müdafii istemediğini belirttiği gibi, 18 yaşını doldurmuş olması nedeniyle zorunlu müdafi atanmasının da gerekli olmadığı halde, suça sürüklenen çocuk için mahkemece bozmadan sonra atanan müdafii Av. ...’nun yüzüne karşı tefhim edilen karar, müdafii tarafından temyiz edilmiş ise de, anılan müdafinin suça sürüklenen çocuk hakkında verilen mahkumiyet hükmünü temyize yetkisi bulunmadığı nazara alındığında, yukarıda belirtilen gerekçe ile temyize hakkı bulunmayan suça sürüklenen çocuk müdafii Av. ...’nun temyiz isteminin 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereğince REDDİNE,
2- Suça sürüklenen çocuk ...’ın temyiz isteminin incelenmesinde;
Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 165, 31/2. maddelerinde öngörülen cezanın üst sınırına göre TCK’nın 66/1-e, 66/2. maddeleri uyarınca hesaplanan 4 yıllık asli dava zamanaşımının, 31.03.2015 olan ilk mahkumiyet karar tarihi ile 08.11.2019 olan ikinci mahkumiyet karar tarihi arasında geçmiş bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,
3- Suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin incelenmesinde;
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2020/514, K. 2020/3764, 2 Mart 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama