Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/5753 K.2021/5262

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar müdafiilerinin, sanıklar hakkındaki mahkumiyet hükümlerini süresinde temyiz etmeleri üzerine mahkemece 06/01/2016 tarihli ek kararla sanıklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere ilişkin temyiz istemlerinin reddine karar verildiği ve bu ek kararın sanıklar müdafiilerine tebliğ edildiği, sanıklar müdafiilerinin ek karara yönelik temyiz istemlerinin bulunmadığı, ayrıca o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin de sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere ilişkin ve aleyhe olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

1- Sanıklar ..., ... ve ...’ın temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Sanıklar müdafiilerinin yüzüne karşı 11/11/2015 tarihinde verilen kararı CMUK’nın 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra, 11/12/2015, 15/12/2015 ve 18/12/2015 tarihlerinde temyiz eden sanıkların süresinde olmayan temyiz istemlerinin aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2- Sanıklar ..., ... ve ... müdafiilerinin sanıklar ..., ... ve ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlere ilişkin temyiz istemlerinin incelenmesinde;

İş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kısa süreli olmayan hapis cezaları ertelenen sanıklar hakkında, mahkûmiyetlerinin yasal sonucu olarak 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinde sayılan hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmemiş ise de, TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

3- Tüm sanıklar müdafiilerinin ve o yer Cumhuriyet savcısının sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere ilişkin temyiz istemleri ile sanık ... müdafiinin sanık ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

a) UYAP ortamından alınan nüfus kayıt örneğine göre, sanık ...’nın karar tarihinden sonra 15/12/2019 tarihinde öldüğü anlaşılmakla, TCK’nın 64/1. ve CMK’nın 223/8. maddeleri uyarınca, ölüm nedeniyle hakkında düşme kararı verilip verilmeyeceğinin yerel mahkemece değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

b) Müştekinin, iş yerini olay gecesi saat 01.00 sıralarında kapattığını, sabah saat 07.00 sıralarında iş yerini açmaya geldiğinde, olayı anlayıp kolluk görevlilerine haber verdiğini beyan ettiğinin, sanıklar ... ve ...’ın aşamalardaki ifadelerinde olayın gece vakti meydana geldiğini belirttiklerinin, sanık ...’ın da savcılık ifadesinde suç saati olarak saat 03.30 sıralarını bildirdiğinin, kovuşturma aşamasında da savcılık ifadesini tekrar ettiğinin ve UYAP’tan alınan çizelgeye göre suç tarihinde gece vaktinin saat 06.09’da bittiğinin anlaşılması karşısında,

hırsızlık suçu gece vakti işlendiği ve mahkemece sanıkların iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunu gece vakti işledikleri kabul edilerek sanıklar hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan TCK’nın 116/4. maddesi uyarınca hüküm kurulduğu halde, sanıklar ..., ... ve ... hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulurken TCK’nın 143/1. maddesi uyarınca arttırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,