Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/5879 K.2020/7918

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, Orman İşletme Şefliğine ait bölmede satım yapılmak üzere istiflenmiş orman emvali çalması şeklinde gerçekleşen eyleminin, TCK'nın 142/1-e maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden; aynı Kanun'un 142/1-a maddesi gereğince uygulama yapılması, sonuç ceza değişmediğinden bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür. Ancak;

a-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde, 2 yıl 3 ay hapis cezasından TCK'nın 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılması sonucu, 1 yıl 10 ay 15 gün yerine, 22 ay 15 gün hapis cezasına hükmedilmesi,

b-Hırsızlık suçunun gece vakti işlenmesi nedeniyle TCK'nın 143. maddesi yerine sehven 142/1-a maddesi gereğince artırım yapıldığının gösterilmesi,

c-5237 sayılı TCK’nın 54. maddesi uyarınca suçta kullanılan eşyanın müsadere edilmesinin işlenen suça nazaran daha ağır sonuçlar doğuracağı ve bu nedenle hakkaniyete aykırı olacağı anlaşıldığından suçta kullanılan aracın sahibine iadesi yerine müsaderesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkında kurulan hükümde 1/8 artırımın yapıldığı fıkradan "142/1-a" ibaresi çıkarılarak yerine 'TCK'nın 143. maddesi' ibaresinin eklenmesi ve "TCK'nın 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak,