Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/6132 K.2020/9726

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda hükümlünün 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h, 143/1, 31/3 ve 62. maddeleri gereğince 4 yıl 2 ay hapis cezası ile mahkûmiyetine dair kurulan 28/09/2017 tarihli ve 2017/506 E., 2017/662 K. sayılı ilamın hükümlü tarafından istinaf edilmesi üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesince gerçekleştirilen inceleme neticesinde istinaf başvurusunun esastan reddine dair 14/12/2017 tarihli ve 2017/2657 E. 2017/2606 K. sayılı kararın 5271 sayılı CMK’nın 286. maddesi uyarınca kesin olarak verilmesinin ardından,

hükümlü tarafından sunulan 09/12/2019 günlü dilekçe ile temyiz talebinde bulunması üzerine ilk derece mahkemesince, “Bölge Adliye Mahkemesi tarafından kararın esastan reddine karar verildiği gerekçesi ile hükümlünün istinaf talebinin reddine” dair verilen 11/12/2019 tarihli ve 2017/506 E., 2017/662 K. sayılı ek karar temyiz edilmiş ise de;

İlk derece mahkemesi tarafından atılı suçtan dolayı hükümlünün neticeten 4 yıl 2 ay hapis cezası ile mahkûmiyetine ilişkin kurulan 28/09/2017 tarihli kararla ilgili istinaf incelemesini yapan bölge adliye mahkemesince vaki istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen 14/12/2017 tarihli hüküm 5271 sayılı CMK’nın 286. maddesi gereğince kesin olup, hükümlünün temyiz dilekçesiyle ilgili bölge adliye mahkemesince aynı Kanun’un 296/1. maddesi uyarınca değerlendirme yapılıp karar verilmesi gerekirken,