Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/6390 K.2021/2909

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihi itibariyle TCK'nın 142/1-a maddesinde öngörülen cezanın alt sınırının 3 yıl olduğunun anlaşılması karşısında, tebliğnamenin bu yöndeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- 02.08.2015 tarihli değer tespit tutanağına göre, çalınan parke taşının değerinin 100,00 TL olduğunun anlaşılması karşısında; sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasının gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Sanık hakkında düzenlenen iddianamede, 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesinin uygulanması istenildiği halde, 5271 sayılı CMK'nın 226. maddesi gereğince 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesinin uygulanmama ihtimaline binaen sanığa ek savunma hakkı tanınmadan yazılı şekilde hüküm kurulmak suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,