Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/7442 K.2021/5366

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I-Sanık hakkında mağdur ...’a yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II- Sanık hakkında katılan ...’a yönelik hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarına gelince;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür, dosya içeriğine göre sanığın diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanık hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulurken, katılanın odada bıraktığı çantasındaki cüzdandan 90,00 TL parasının çalındığının anlaşılması karşısında, Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 09/05/2017 tarihli ve 2015/13-156 Esas, 2017/256 Karar sayılı kararı nazara alındığında, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Sanığın, katılanın yüksekokuldaki çalışma odasına girerek iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunu işlediği halde TCK'nın 116/2. maddesi yerine 116/1. maddesi ile hükümlülük kararı verilmesi,