Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/7515 K.2021/7001

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın adli sicil kaydında yer alan başka bir ilamında 5237 sayılı TCK’nın 58. maddesinin uygulanmış olması nedeniyle sanığın ikinci kez mükerrir sayılması gerekirken, mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi ile yetinilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının,

15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın adli sicil kaydında bulunan tekerrüre esas ilamlardan en ağırı olan Mersin 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 20.05.2009 tarihli, 2008/415 E. ve 2009/118 K. sayılı kararında TCK’nın 81/1. ve 35/2 maddeleri gereğince verilen 7 yıl hapis cezasının tekerrüre esas alınması gerekirken, Kırıkhan Sulh Ceza Mahkemesinin 18.04.2012 tarihli, 2011/485 Esas ve 2012/325 Karar sayılı kararının tekerrüre esas alınması, Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın

322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında Mersin 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 20.05.2009 tarihli, 2008/415 E. ve 2009/118 K. sayılı kararında TCK’nın 81/1. ve 35/2 maddeleri gereğince verilen 7 yıl hapis cezasının tekerrüre esas alınması, ancak aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı korunarak,