Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/7766 K.2020/4136

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda hükümlülerin mahkûmiyetlerine dair kurulan 25.09.2017 tarihli ve 2015/617 Esas, 2017/618 Karar sayılı ilamın hükümlüler tarafından istinaf edilmesi üzerine Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesince gerçekleştirilen inceleme neticesinde anılan hükümlere yönelik istinaf başvurularının esastan reddine dair 15.12.2017 tarihli ve 2017/2425 Esas,

2017/2326 Karar sayılı kararın 5271 sayılı CMK’nın 286/2-a maddesi uyarınca kesin olarak verilmesinin ardından hükümlüler tarafından sunulan 28.10.2019 günlü dilekçeyle “sonradan yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun kapsamından yararlanmayı ” talep etmeleri üzerine ilk derece mahkemesince “7188 sayılı Kanunla yapılan değişikliğin hükümlüler hakkında infaz edilmekte olan suçları kapsamadığından infazın durdurulması taleplerinin reddi ile temyiz taleplerinin Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesi tarafından değerlendirilmek üzere dosyanın gönderilmesine” dair verilen 11.11.2019 tarihli ve 2015/617 Esas,

2017/618 Karar sayılı ek karar ile dairemize gönderilmiş ise de;

İlk derece mahkemesi tarafından atılı suçlardan dolayı hükümlülerin neticeten ayrı ayrı üç kez 10 ay, 3 ay 10 gün ve 10 ay hapis cezaları ile mahkûmiyetlerine ilişkin kurulan 25.09.2017 tarihli kararla ilgili istinaf incelemesini yapan Bölge Adliye Mahkemesince vaki istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen 15.12.2017 tarihli hükmün 5271 sayılı CMK’nın 286/2-a. maddesi gereğince kesin olup, gerek TCK’nın 142/2-h maddesinde düzenlenen hırsızlık,

gerekse mala zarar verme ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarının 24.10.2019 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun değişikliği kapsamı dışında kalması nedeniyle hükümlünün temyiz dilekçesiyle ilgili Bölge Adliye Mahkemesince aynı Kanun’un 296/1. maddesi uyarınca değerlendirme yapılıp karar verilmesi gerekirken bu konuda ilk derece mahkemesince verilen 11.11.2019 tarihli ek kararın hukuken geçersiz olduğu ve ortada temyiz incelemesine konu bir hüküm bulunmadığı anlaşıldığından,