Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/8004 K.2021/2139

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I-Sanık ... hakkında verilen hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın 15/03/2016 tarihli dilekçesi ile eski hale getirme ve temyiz talebinde bulunduğu, mahkemenin 24/03/2016 tarihli ek kararı ile infazın durdurulmasına, sanığın temyiz isteminin kabulüne karar verildiği anlaşılmakla;

CMK'nın 42/1. maddesinde “Süresi içinde usul işlemi yapılsaydı, esasa hangi mahkeme hükmedecek idiyse eski hale getirme dilekçesi hakkında da o mahkeme karar verir” şeklindeki düzenleme karşısında, hükmün temyizi aşamasında ileri sürülen eski hale getirme istemi hakkında Dairemizce ve öncelikle karar verilmesi gerektiğinden, yerel mahkemece 24/03/2016 tarihinde verilen eski hale getirme talebinin kabulüne dair ek kararın hukuken geçersiz olduğu belirlenerek yapılan incelemede,

Mahkemenin sanığın yokluğunda verilen 22/01/2016 tarihli kararı sanığın duruşmada beyan ettiği adresine usulüne uygun olarak 03/03/2016 tarihinde birlikte yaşadığı, resit ve ehliyetli olduğuna ilişkin ibarenin bulunduğu annesi Nesrin Kurt imzasına tebliğ edildiği, UYAP verilerine göre, karar tarihi olan 22/01/2016 tarihinde ve gerekçeli kararın tebliğ tarihinde sanığın herhangi bir ceza infaz kurumunda bulunmadığı, bu nedenle yapılan tebligatın temyiz süresini başlattığı, sanığın hükmü, CMUK'nun 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra 15/03/2016 tarihinde temyiz ettiği anlaşılmakla, sanığın yasal süreden sonraki temyiz isteminin, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 317. maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II- Suça sürüklenen çocuk hakkında verilen hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;