Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/8231 K.2020/9384

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. maddesinin, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, önce bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak,

Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun’un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, bu adrese tebliğ yapılması gerekirken, temyiz dışı sanık ...’nın yokluğunda verilen kararın doğrudan MERNİS adresine Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesi gereğince yapıldığı, bu şekilde yapılan tebligatın usule uygun olmadığının, sanık ...’ın yokluğunda verilen kararın ise, mahkemedeki sorgusunda beyan ettiği adresten farklı olarak başka bir adrese gönderildiği,

gerekçeli kararın tebliğine ilişkin tebligatın, sanığın adreste bulunmadığı belirtilerek Tebligat Kanunu'nun 21. maddesi gereğince muhtara tebliğ edilmesinin usulsüz olduğunun anlaşılması karşısında, sanıklara usulüne uygun şekilde kovuşturma aşamasındaki sorguları esnasında bildikleri bilinen son adreslerine gerekçeli hükmün tebliğ edilerek,