Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/826 K.2020/4449

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Hükümlünün Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 14/11/2019 tarihli ek kararının sanığa 15/11/2019 tarihinde tebliğ edildiği ve hükümlünün kararı 18/11/2019 tarihinde temyiz ettiği anlaşılmakla temyiz talebinin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda sanığa verilen 03.04.2018 tarihli ve 2018/240 Esas, 2018/278 Karar sayılı5237 sayılı TCK’nın 142/2-h, 143/1, 168/1, 62. maddeleri gereğince 2 yıl 1 ay hapis cezasından ibaret mahkumiyet kararının, hükümlü tarafından istinaf edilmesi üzerine Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesince gerçekleştirilen inceleme neticesinde anılan hükmün, istinaf başvurusunun esastan reddine dair 09.04.2019 tarihli ve 2018/2839 Esas,

2019/817 sayılı kararın 5271 sayılı CMK’nın 286/2-a maddesi uyarınca kesin olarak verilmesinin ardından hükümlü tarafından sunulan 31.10.2019 günlü dilekçeyle “sonradan yürürlüğü giren 7188 sayılı Kanun uyarınca istinaf mahkemesi kararlarının temyiz edilebilir hale geldiğinden bahisle dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesinin” talep edilmesi üzerine ilk derece mahkemesince “7188 sayılı Kanunla yapılan değişiklik ile Bölge Adliye Mahkemesi kararı temyiz edilebilecek nitelikte olmadığından temyiz kanun yoluna başvuru talebinin reddine” dair verilen Mahkemenin 06.11.2019 tarihli ve 2018/240 Esas,

2018/278 Karar sayılı ek karar temyiz edilmiş ise de;

İlk derece mahkemesi tarafından atılı suçtan dolayı hükümlünün neticeten 2 yıl 1 ay hapis cezasına ile mahkûmiyetine ilişkin kurulan 13/04/2018 tarihli kararla ilgili istinaf incelemesini yapan Bölge Adliye Mahkemesince vaki istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen 09.04.2019 tarihli hükmün 5271 sayılı CMK’nın 286/2-b. maddesi gereğince kesin olup,