KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2020/875 E., 2020/2309 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Şubat 2020
- Mahkemesi
- Ceza Dairesi
- Suç
- Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme, resmi belgede sahtecilik
- Hüküm
- İstinaf başvurusunun esastan reddi, mahkumiyet, beraat
Karar Metni
333 kelime·2 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
1-Sanık hakkında resmi belgede sahtecilik ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelemesinde;
Sanıklar hakkında hükmolunan cezaların miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-b maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanıkların temyiz istemlerinin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,
2-Sanıklar hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelemesinde;
Sanıkların temyiz istemlerinin iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen beraat kararlarını da kapsadığı ve temyiz istemlerinin beraat kararlarının gerekçelerine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.
Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık ...’in temyiz isteminin; soruşturma aşamasındaki beyanlarının baskı altında alındığı, diğer sanıkların kendisine iftira attığı ve atılı suçları işlemediğine, sanık ...
Süren’in temyiz isteminin; bina içinde muhafaza altına alınmış eşya hakkında hırsızlık suçunu işlemediği, sadece gündüz vakti açık alanda çimlerin arasında duran kablo dolu çuvalı aldıkları ve haksız yere ceza aldığına yönelik olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2020/875, K. 2020/2309, 11 Şubat 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama