Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/9161 K.2020/13792

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: O yer Cumhuriyet savcısının, dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmünü sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine yönelik olarak lehe temyiz ettiği belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın tüm aşamalarda alınan savunmalarında; suça konu ağaçların kendi arazileri içinde kaldığını bildiğini ve bu sebeple 10 yıldır bu ağaçların meyvelerini babası ile birlikte topladığını ve bu nedenle de kestiğini beyan ettiği, katılanların da son 10 yıldır kesilen ağaçların meyvesini sanık ve babası tarafından toplandığını, kendilerinin seslenmediğini ve bu ağaçların kendiliğinden yetişmiş ağaçlar olduğunu beyan ederek sanığın savunmasını doğruladıkları ve Ziraat Bilirkişi tarafından yapılan tespitte de 40-45 yıllık ağaçlar olduğu,

kesilen ağaçların katılan Mihriban Yıldırım’ın müşterek malik olduğu parselin fiili olarak kullanım alanı dışında sulama kanalı ile sanığın parsel sınırı arasında kaldığının belirlendiği ve sanığın da fenni bilirkişi ile ölçüm yapılmadığı için fiilen iki arazi arasında bulunan kanalı sınır bildiği ve uzun süredir de bu ağaçların kendi kullanımlarında olması nedeniyle bu bölümün kendilerine ait olduğunu zannederek ağaçları kestiğini savunduğunun anlaşılması karşısında;

sanığın savunmasının aksine dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme kast ve iradesi ile hareket ettiğine dair her türlü şüpheden uzak, yüklenen suçtan mahkumiyet hükmü kurmaya yeterli, kesin ve somut kanıt bulunmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine, yazılı biçimde mahkumiyet hükmü kurulması,