Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/9509 K.2020/14816

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

1-Atatürk Üniversitesi Tıp Fakültesi Dekanlığı Adli Tıp Ana Bilim Dalı Başkanlığı'nın 21/04/2015 tarihli raporunda sanığın fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algıladığı ancak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmış olduğunun belirtilmesi karşısında, sanık hakkında TCK’nın 32/2. maddesinin uygulanması gerekirken 32/1. maddesinin uygulanması,

2- “Yeni Türk Ceza Adalet Sistemi”nde, onarıcı adalet ulaşılması gereken önemli hedeflerden birisidir. Bu sebeple kabul edilen yeni müesseselerden en önemlisi uzlaş(tır)ma olup, 5271 sayılı CMK.’nın 253 ve 254. maddelerinde düzenlenmiştir.

Başarılı bir uzlaştırma, ceza davasını önleme sonucuna ek olarak, cezanın infazı problemlerini, muhtemel hukuk davasını ve icra takibini önleyeceği gibi, yeni suçların işlenmesini de önler. Böylece toplumsal barışa çok yönlü bir katkıda bulunur. CMK’nın 174/1-c. maddesine göre, uzlaştırma bir yargılama şartıdır.

Aynı Kanunun 254/2 ve 223/8. fıkralarının amir hükümleri uyarınca, kovuşturma evresinde uzlaşmanın gerçekleşmesi halinde, sanık hakkında düşme kararı verilmesi gerekir.

Düşme kararı, ceza verilmesine yer olmadığına dair karardan daha lehe bir karardır. Zira, ceza verilmesine yer olmadığına karar verilen sanık hakkında güvenlik tedbirine hükmolunacağı gibi, tazminat sorumluluğu da devam eder.

Hükümlerden sonra, 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanığın eylemine uyan TCK'nın 151/1. maddesinde düzenlenen suçun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabule göre;

3-Tam akıl hastalığı sebebiyle cezai ehliyetinin bulunmadığından bahisle hakkında 5237 sayılı TCK’nın 32/1. maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına karar verilen sanık hakkında aynı Kanun'un 57/1. maddesi gereğince yüksek güvenlikli bir sağlık kurumunda koruma ve tedavi altına alınmasına karar verildiği halde, anılan Kanun'un 57/2. maddesi gereğince “hakkında güvenlik tedbirine hükmedilmiş olan akıl hastasının, yerleştirildiği kurumun sağlık kurulunca düzenlenen raporda toplum açısından tehlikeliliğinin ortadan kalktığının veya önemli ölçüde azaldığının belirlenmesi üzerine mahkemece serbest bırakılmasına” karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,